Passage A.347

Claims

• B-009 A supports

  In his 18th-century "აღწერა სამეფოსა საქართველოსა", ვახუშტი ბაგრატიონი lists ბერიძე among the princely (თავადი) houses of გურია that stood under the გურიელი — alongside თავდგირიძე, შარვაშიძე, კვერღელისძე, ბერეჟიანი and ნაკაშიძე — "and likewise the aznaurs" (ეგრეთვე აზნაურნიცა). Later documents confirm the family's tavadi standing (a 1488 charter of Imereti; 17th-century Gurieli charters naming გიორგი ბერიძე as მესტუმრეთუხუცესი and ოთარ ბერიძე as სახლთუხუცესი), before the house declined to aznaur rank around the turn of the 18th century, its court offices passing to the ნაკაშიძე. Vakhushti gives no date for the family's origin; the "12th–14th century" dating found in popular surname articles is a later gloss, not his.

• B-012 B supports

  At the turn of the 17th–18th centuries the princely (თავადი) ბერიძე house of გურია declined: the offices it had held at the court of the გურიელი passed to the ნაკაშიძე family, and the ბერიძეები were reduced to the rank of აზნაური. In the 18th century the childless აზნაური მამუკა ბერიძე of დვაბზუ bequeathed his estate to საყვარელ ნაკაშიძე. (Source: ო. სოსელია, ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან, ტ. II, თბილისი, 1981, გვ. 167, as cited in the Georgian Wikipedia article ბერიძეები.)