ბერ-ის-ძე > ბერ-ი-ძე, ბერ-ის-შვ-ილ-ი > ბერ-ი-შვ-ილ-ი, ბერ-ია-ს-შვ-ილ-ი > ბერ-ია-შვ-ილ-ი, ბერ-უა-ს-შვ-ილ-ი > ბერ-უა-შვ-ილ-ი თუ სხვა ანალოგიური პატრონიმები (გენიტივის მორფემამოკვეცილი თუ მოუკვეცელი) სათავეს იღებენ XIII საუკუნის ერთი ისტორიული დოკუმენტიდან (პირთა ანოტირებული ლექსიკონი 1991: 524), ხოლო, 1411 წლის 25 ოქტომბრით დათარიღებული საბუთის მიხედვით, ვინმე დავით ბერისძეს სვეტიცხოვლის ტაძრისთვის თავისი ვენახი შეუწირავს.
მტკიცებები
- ბ-303 არასწორი უარყოფს
ინტერნეტ სივრცეში არსებული მცდარი თეორიები, რომლებიც ფუძეს დათვს უკავშირებს, ხოლო სუფიქსს — ოსურ გავლენას.
ეს განმარტებები სრულად ეწინააღმდეგება ქართულ ისტორიულსა და ენობრივ წყაროებს. სუფიქსი ძირძველი ქართულია.
ციტირება
ბერიძე — გვარის ისტორია · ამონარიდი A.454 · beridze.info/passages/a-454 · წყარო: https://dspace.nplg.gov.ge/bitstream/1234/532179/1/Marto_Amistvis_Ghirda_Sicocxle_2016.pdf (ნანახია 2026-09-30)a-454 · ბოლო განახლება 2026-09-30 · შესწორების გაგზავნა